Kafamdan geçen bir sürü farklı düşünce var. Hepsinin evleri farklı birbirinden; hayat buldukları yer farklı, hayatlarının bittiği yer farklı. Birisi anlık bir düşünce olup kısacıkken dünya üzerindeki kaderinde yazılı olan süre; diğerinin uzun. O kadar uzun ki dallı budaklı olmak onun kaderi. Uzun ömrü boyunca ondan türeyen her düşünceye analık etti, asla ayırmadı onları kendinden. O düşüncelerin her birini kendi çocuğu gibi sahiplendi, üzerinde çocuklarının izlerini taşıdı. O kadar büyüdü ki bu çocuklar bazılarının boyu hislerime kadar yetti, anaları ise kalbime değin vardı. O kadar uzun süredir değmekte ki oraya artık aşındı, yara oldu yüreğim, sızladı. Rüzgâr esip de sallandırdıkça dalları canım acıdı.

Subscribe now

Notalar geçip gidiyor kulaklarımdan. Her biri farklı bir tınıda ama hepsi anne dalın kalbimde uzun süredir sürtünerek kanattığı yaradan içeri giriyor, yüreğimin en derinine ulaşıyor. Bir şeyin özlemi bu içimde sızlayan. Özlediğim nedir, kimdir, bilmiyorum ama ben kendimi bildim bileli bunun acısını çekiyorum. Sanki lanetlenmişim gibi bu hisle. Doğarken fırtınalı bir gecede doğmuşum da bu dünyaya geldiğim için sonsuza kadar asla sahip olamayacağım bir şeyi özlemekle lanetlenmişim gibi. Bazen yaklaştığım oluyor -nedir aradığım onu bile bilmeden- kana kana aradığım şeye. O özlem diner gibi oluyor, pır pır atıyor kalbim heyecanla: ‘’Evet bu o! Bulduk sonunda! Artık özlem duyduğumuz o günler geride kaldı, kavrulduğum hasretin ateşi söndü.’’ Ancak yine harlanıyor kor. Her sönmeye yaklaştığında öncesinden de şiddetli alevleniyor, kıvılcımlar etrafa yayılıyor. Değdikleri yerde bıraktıkları o anlık acımalarla varlıklarını hatırlatıyor, sönmeye asla yakın olmadıklarını bildiriyorlar gönlüme. Kıvılcımlar küçük ama sıcak, temas kısa ama etkisi uzun. Acı kısa sürüyor ama ardından getirdiği sızı geçmiyor hemen. İnsanın ‘’Madem sonu böyleydi, hiç çıkmasaydın karşıma,’’ diye sitem edesi geliyor. ‘’Madem karşıma çıkarak beni heyecanlandıracak ama sonrasında yine yitip beni öncekinden de büyük bir acıya sokacaksın, o zaman hiç gelme,’’ diyesi geliyor. Nasıl olsa ben seni özleme hissiyle mühürlendim. Ben seni hep özleyeceğim, hiç duymadığım kokun hep tütecek burnumda. O zaman varsın çıkmayasın karşıma. Asıl o zaman kaybım olmaz benim. Sana ulaştığımı sanmak acı sadece. Kaderim sana ulaşmak değil; sana hiç ulaşamadığımı ve ulaşamayacağımı fark etmenin hüsranı benim kaderim. O zaman varsın karşıma çıkma. Zaten sensiz öleceğim, bırak sensiz yaşayayım.

Maziden de pek hoşlanmam dürüst olmak gerekirse; yanımda göremediğimi, dokunup öpemediğimi istemem aklımda. Geçirsin yüreğimi ele, işte o hiç dileğim değildir. Ne var ki arzularla dönmez ekmek teknesi. Yaşamak istiyorsa boyun eğmek gerekir. Aman dikkat hüzün boğmasın seni!

Haberini aldım, yürümüşsün ileriye doğru o yağmurlu akşamda, sokak lambaları aydınlatırken karanlık caddeyi arşınladığın yoldan ilerlediğin gibi. Dönüp de ara ara ardına baktığını ise duymasam da hissedebiliyorum.

Beni soracak olursan şayet, ben ayrılmadım oradan hemen. Giderken beni yanı başında bıraktığın bankta soluklandım biraz. Yağmur yağdı, sokak lambalarının ışığı ıslak Arnavut kaldırımda titreşti ardından. Çok oyalanmadım ben de gittim ardından. Kesişmesin yollarımız diye yeni sokaklar keşfettim, bilmem gelmiş midir sana da haberim ama hissetmişsindir ona eminim.

Bazen yolum düşüyor aynı caddeye. Mesela pazara giderken ya da bazen alışkanlık o ya ayaklarım yürüyor aynı yolu tekrardan. Bunu kendime dahi itiraf edemezken sana söyledim işte. İşte o zaman hava kararıyor saat kaç olursa olsun ister kuşluk vakti ister gurup. Ardından bir melodi, oldukça tanıdık. Kulaklarımda pır pır ediyor piyano tuşları. Ah o minör notaları yok mu, mahvediyorlar insanın süreğini!

Subscribe now

Sen ve ben Gwendolen, sıkışıp kaldık o gecede. Ne zaman düşse yolum aynı Arnavut kaldırımlı caddeye duyuyorum parfümünün kokusun, sen de geçmişsin buradan belli. İşte rüzgarın kokunu bana taşıdığı böyle anlardır ki benim kahrolduklarım; lanet ederim adımlarımın yavaşlığına, evden daha erken çıkmayışıma.

Kokunun burnumda tütüşü bana fark ettiriyor şimdi, ben hiç ileriye gidememişim meğerse. Adımlarım bu caddeden hiç uzaklaşmamış, dairler çizip durmuşum etrafında yıllar boyu. Kokunsa bir serapmış rüzgârın taşıdığı. Benim yıllar boyu aşındırdığım taşlara senin topuğun bile değmemiş. Kum saatinin taneciklerine sığamamış, ben akıp giden kumların ardında camın içinde kalmışım sen zamanda akıp giderken. Göremediğim, koklayamadığım, dokunup öpemediğimse yüreğimi dağlamış.

Subscribe now

İlerleyip büyür çevrendekiler, sense hala o tozlu günbatımındasındır. Günbatımı hala canlıyken kumlara oturup kızıla boyanmış dalgaların çarpışı ayaklarınızı ıslatırken yanında olan kişi bir kutuya koyup o anı, kendi zihninin arkalarına yerleştirdi.

Nefes alıyorsun şu anda ama hayalini kuruyorsun dünün. Hala birlikteyken yaratılan anıların sıcak hissi, tekrar karşılaşınca da olur sanıyorsun ama olmuyor. Zihin, sahip olduğu onca anıların çokluğuna rağmen soğuktur çünkü dünün ısısı yetmez bugünü sıcak tutmaya. Gerçekse serttir, oturur yüreğine. O anıların ışığında oyalanıp geride kaldığının farkındalığı bir taş gibi oturur yüreğine.

Bir de bakmışsın, o gün batımında bir başınasın, anıların peşinden bir sen koşmuşsun, özlemin yüreğini kavurduğu bir sensin. Ne kadar çabalarsan çabala, olmaz yeni yaratılan anılar eskiler kadar sıcak. Çünkü artık kimse aynı yerde değildir.

Çok derinlerdesin. Seni daha önce göremedim, özür dilerim. Çok derinlerdesin, seni çıkarıp alamıyorum artık. Güneşin bile ulaşamadığı karanlık kumlara uzansın bedenin istemiyorum. Seni tutup çeken kişi olmak istiyorum ama ne yapacağımı bilmiyorum ve ben karar verene kadar tükeniyor senin zamanın. Ben yetişemeyeceğim ve sen öleceksin. Korkuyorum seni kaybetmekten. Özür dilerim. Bu kadar dibe çökme sebebin benim çünkü bilmiyorum nasıl sana yardım edeceğimi. Özür dilerim seni kurtaramadığım için ve yeteri kadar güçlü olamadığım için.

Boyutlar arasında sıkışmış zavallı zambak. Ne geçmişi benliğine bağlı ne de geleceği. Birisi kopardı bağını zambağın köklerinden; diğeri ise oraya yerleşmeye hiç yanaşmadı. Kendisi ise hissedemiyor bağlı olduğu toprağı, kökleri uzarken her gün toprağın derinliklerine doğru, o kendisini bayat suyun içinde haftalarını geçirmiş ölü bir demet gibi hissediyor. Arılar koşuyor hoş kokusuna doğru ama o üzerinde polen kaldığına bile inanmıyor. Hala diri ve yuvasındayken acımasızca koparılıp eski Çin işi vazonun içine gireceği günü düşülüyor. Yağmur yağarken gökten üzerine ve ıslatırken taç yapraklarını, o kendisini cam fanusa hapsolmuş gibi hissediyor.

Kaybetti zambak kendisini. Gövdesine çarpıp geçen rüzgar bile ulaşamıyor ona. Varken yok artık zambak. Güneş değse de yapraklarına, su beslese de köklerini o kuruyor, yitip gidiyor. Toprakta olsa da onun toprağı değil orası, ait olamamak öldürüyor nicelerini öldürdüğü gibi zambağı.

Bütün bu anılara sahip olmak çok güzel ama onların zamanla solması en büyük korkularımdan bir tanesi.

Güzel bir günün hafızamdaki rengini kaybedip solması, ona yapılacak en büyük haksızlıklardan bir tanesi. Benim ajanda tutma serüvenim de bu endişelerim ışığında oluştu.

Haftanın yedi günün bulunduğu bir sayfa, onlarca anı ve istediğin an açıp tekrar hatırlayabilirsin. Üstelik sayfa düzeni, eklediğin fotoğraf ve stickerlar ile anı biriktirirken yaratıcılığını da geliştirme imkanın var. Üstelik sayfaları doldururken o günü o anları da tekrar hatırlıyorsun

Son zamanlarda ajanda doldurmak neden bu kadar yükselişe geçen bir hobi oldu?

• Bunda sosyal medyanın da etkisi çok yüksek tabii. Instagram’da kaydırırken önümüze çıkan o süslü sayfaların güzelliği çoğumuza ‘Ya ben de böyle bir şey yapmak istiyorum’ diye düşündürmüştür.

• İnsanın üretme ihtiyacını çok güzel karşılayan bir hobi. Üretirken ihtiyacın olan tek şey de anıların! Anıların ve onları kaydetme isteğin.

• Üstelik resim çizmek gibi bazı hobilerdeki gibi bir yetenek de gerektirmiyor ve kolay ulaşılabilir. İsteğinize göre bir defter ve renkli kalemler gibi en temel malzemelerle bile yapılabilir ama göz zevkine daha da hitap etmesini istersek işin içine fotoğraf ve stickerlar da giriyor tabii.

İyi güzel, yaratıcılık isteğimizi karşılıyor, yetenek de gerektirmiyor ama ben bu ajandaya ne yazacağım?

Her günümüz aynı dolulukta değil. Her gün bir şeyler üretmiyor, bir yerlere gitmiyor bazen de sadece yatakta geçirebiliyoruz günü. Çok yorgun olabiliyoruz, hasta olabiliyoruz. Böyle günlerde ne yapacağız, sayfalar boş mu kalsın? Bu da bir seçenek tabii. Ancak böyle günlere bazen sadece o sıralar sürekli dinlediğin şarkının sözlerini, bazen o gün izlediğin dizi bölümü ya da film hakkındakini düşüncelerini bazen de hiçbir şey yapmadığını yazabilirsin. Evet, hiçbir şey yapmadım da yazabilirsin. Hatta, sadece yattığını bile yazabilirsin. Kendine dürüst olmaktan çekinme, bu yaratıcılığının önüne ket vurmasın. Hatta bakarsın hiçbir şey yapmadığın günler ajandanı doldurmak için cilt bakımı yaptığın, yeni bir tarif denediğin ve saçına yeni bir maske denediğin günlere dönüşebilir. Bugün hiçbir şey yapmadım dediğimiz günün içindeki bu küçük anların bile ne kadar önemli olduğunu fark etmemizi sağlıyor aslında ajanda doldurmak. Rutin ne kadar önemli bir şey onu gösteriyor bize.

Peki ajanda doldurmak sürekliliği olan bir hobi mi?

İşte bu, herkes için farklı. Cevap kim olduğumuzda yatıyor. İçsel disiplini olan, kendine koyduğu görevleri her gün gerçekleştiren biri misin yoksa motivasyonla çarkı dönenlerden misin?

İçsel disiplini olan insanlar için bu iş biraz daha kolay. Ancak ikinci grup için özellikle de devam zorunluluğu olan tarihli ajandalar tam bir işkence olabiliyor. Ben kesinlikle motivasyonu olmadı mı yataktan çıkması bile zor olanlardanım. Peki nasıl dört yıldır düzenli ajanda doldurabiliyorum? Çünkü boş sayfaları önemsemiyorum. Ajandacılığı bize ilk tanıtanlardan, bu işe ilk başlarken belki de pek çoğumuzun videolarını izlediği Ecmel Soylu, ajandalar ile ilgili videosunda ‘Siz ajandaya değil, ajanda size hizmet edecek’ demişti ki bence bu işin kilit noktalarından bir tanesi de bu.

Boş sayfalar olacak çünkü her günümüz aynı değil, bazı günler daha sakindir, dinlenmeye ayırırsın, bazı günler ise doldu doludur. Bazı günler kalbimizi kırar, bazı günler ise coşkuyla doldurur kalbimizi. Ama hepsi bizim günlerimizdir. Bir araya gelip hayatımızı oluştururlar, hayatımızın her bir anı ise hatırlanmaya değerdir. Bize öğretir, bizi geliştirir, bizi oluşturur. Ajandamız da bu oluşumumuzdaki beraberimizde götürdüğümüz belgelerdir.

Oysa ki birinden birini kapasam gözümü ve düşünmesen heybemdekileri, yüküm hafifleyecek, yol alacağım. Minik adımlarımın ilerleyişi şevk verecek bana ilerlemek için.

Ama zihnimin içi talan. Gözümü kapatamıyorum. Yüküm artık tenimle bütünleşti, kamburum o benim. Adımlarım aksak, beni düşürüyor. Bu yüzden ilerlemeye hiç mi hiç niyetim yok.

Günümüz sınav sistemi, yoğun sosyal medya kullanımı ve çeşitli etmenler çerçevesinde hepimizin sık sık kendini kaybetmiş gibi hissettiği olmuştur. Hobilerimize vakit ayıramıyoruz. Dersler ve iş hayatı etrafında dönen hayatımızda bulabildiğimiz ufak aralıklarda da ulaşımı kolay ve etkisi hızlı sosyal medyaya yöneliyor ve vaktimizi burada nasıl olduğunu anlamadan tüketiyoruz. Günü sonu geldiğindeyse aslında yapmak istediğimiz işlere elimizi bile süremeden yatakta buluyoruz kendimizi. Bu, beni bir süredir rahatsız eden sorunlarımdan birisi.

24 saat bu kadar hızlı geçerken nasıl hiçbir şey için yetmez?

Çünkü telefonun akışı içinde sonsuz kaydırmalarımız bize 1 dakikalık, 3 dakikalık, 2 dakikalık, 4 dakikalık minik minik süreler şeklinde geçiyormuş gibi hissettirirken aslında saatlerimiz hiç fark etmeden akışla beraber akıp gidiyor. Bir sonraki videonun belki de daha ilgi çekici olma olasılığının ihtimali bizi ekrana kilitliyor, sürekli uyarılan beyin ise günlük işleri, severek yapsak dahi, ilgi çekici bulmamaya başlıyor ve bunlardan kaytarmak için kaydırmaya devam ediyor.

Sonuç; yetenek ve hobilere eğilinmeden biten gün ve küsüp giden potansiyelimiz.

Ben kendi potansiyelim en çok da yazın alınında beni terk ettiğini düşünüyorum.

Ben küçükken yazar olacağımı sanırdım. Hem de imzalara giden, ardı ardına kitaplar yazan afili bir yazar. Daha okuma yazmayı öğrenmeden önce de kafamın içinde hikayaler kurardım, içim anlatılmayı bekleyen hikayelerle dolar taşardı. Harflerin şekillerini bile öğrenmeden önce Winxli bir defter aldırmıştım aileme yazmayı öğrendiğimde günlüğüm yapmak için. Bu hevesim, benim sınıfta okuma yazmayı ilk öğrenen öğrenci olmamı sağladı ve sonunda günlüğümün sayfalarına kavuştum. Kargacık burgacık el yazım sayfaları doldurdukça öyle tatmin olurdum ki defterin son sayfalarına gelmeyi iple çekerdim.

Üçüncü sınıftayken tüylü peluş kapağı olan bir defter edinmiştim kendime. Yazarlık serüvenimin miladı burada başlar benim için. Kendimce hikayeler yazıp resimlediğim bir defterdi bu, pek kıymetlimdi.

Ortaokul boyunca seçmeli yazarlık derslerini büyük bir hevesle aldım lakin derslerde yazılarımızı okumaya gelince sıra hep sessiz kaldım. Hevesimle aynı orantıda çekingendim de ayrıca. Sekizinci sınıfta bunu yenip de hikayelerimi okumaya başladığımda beklemediğim övgüler aldım, yazmaya olan tutkum perçinlendi.

İlk uzun soluklu yazı deneyimim ise lisede, onuncu sınıfa geçtiğim yaz ve o kış oldu. Kendimi tamamen edebiyata adamıştım. Öyle ki, ben yazmadan nasıl nefes alıyor, önceleri nasıl yaşıyormuşum diye sorgulardım. Ancak sonrasında gelen pandemi ile pek çoğumuzun sistemik olarak hayatlarına giren ekran bağımlılığı ve sınav senesinin yoğunluğu benii kolum kanadım, ciğerlerime dolan hava olarak nitelendirdiğim yazmaktan uzaklaştırdı. Üniversite sınavı bir geçsin de neler yazacağım hayalleri kurarken kendimi elimde telefon, tüm gün video kaydırırken buldum, odak sürem yeni doğan seviyelerine kadar düştü.

Bugünse dönüp de baktığımda artık kendimi göremiyorum. Beni ben yapan özelliklerimin ardımda kaldığını görüyorum. Gidip de toparlamaya çok çalıştım, hep elimden düştü parçalarım. Toparlanması zor, ama imkansız değil, hele geç hiç değil. İlk gençlik yıllarımız, yirmili yaşlarımız bu yüzden var zaten; kendimizi yeniden inşa etmek, en iyi versiyonumuz olmak.

Kitap okumak, tuval boyamak, örgü örmek, yazmayı denemek, kil yapmak. Odak süremizi tekrar yükseltebilmek için pek çok aktivite mevcut ancak devamlılığını sağlayabilmek, sıkılsan dahi işi yarım bırakmadan kendini zorlayarak devam edebilmek çok önemli.

İçimizdeki hiçbir şey bizi tamamen terk etmiş değil, sadece orada bir yerlerde saklanıyor, tekrar ona ilgi göstermemiz için bekliyor ve yerini koruyor. Yitip gittiğini düşündüğümüz potansiyelimizi elinden tutup da getirmek, eskisinden de güçlendirmek memkün. Yeterki istikrarımızı kaybetmeyelim.

Giderken tek bir iz bırakmamışlar ardlarında. Duvarlardaki çiçek desenli kağıtlar eski, yer yer sökülmüş; kapılar eski ahşaptan, pencere pervazları eski, parkeler eski gıcırdıyor altımda. Içine koyduğum yeni eşyalar birden yaş aldı bu eve girince. Ev ile olan yeni anılarım bile eski hissettiriyor bunca eskiliğin arasında. Ben de eskiyorum sanki burada hızla, yaşım tahta kapıların yaşına yaklaşmak için çırpınıyor. Zihnim bir sis altına giriyor, gece oldu mu ağrılar boy gösteriyor eklemlerimde, günlerim çürümüş tahta pervazlı pencereden dışarıyı izleyerek geçerken canım sıkılmıyor hiç. Yaşımı unutuyorum; yaşım soyut bir kavram oluveriyor, ruhum ve bedenim zamanı aşıp yıl alıyor kendi kendisine. Belki de bahçedeki koca meş ile yaşıtımdır artık.

Evdeki her şey eski ancak, bir kapı var ki evin kendisinden bile eski bu kapi. Bu kapı en üst katta, tavan arasına açılan merdivenleri ardında gizleyen beyaza boyanmış ve renkli vitray camlari olan bir kapı. Evin içinde anahtarını bulmayı çok denedim ancak ev içinde bu kapının anahtarı da dahil hiçbir şey barındırmıyor. Barındırıyorsa da şayet benden gizliyor bunları. Zira kilidi üzerime sonsuza kadar çevrilmiş tek şey sadece bu kapı değil. Eski tip yukarı dogru itilerek açılan pencerelerden birkaçı da bu kapı gibi kilitli. Eskiliğine rağmen birkaç zorlama girişimimden de sağ kurtuldular. Açılmıyor diye bir kilide kızmak da gelmiyor içimden. Onun yaratılış amacına ters olur bu. Zira varlığının yegane temsili de bu zaten: açılmamak. Bu kilitler kadar var oluşuna bağlı şey çok azdır yeryüzünde, özellikle de insan türünde. Var oluşumuza dair bir sebeptir arar dururuz.

Arar arar bulamayız, bulduk sandığımız her amacı belli bir süre sonra sıkılır, terk ederiz. Terk edilmiş bir amaç gerçek bir amaç mıdır? Amacın varlık sebebi ona ulaşmamız için midir sadece? Yol mudur önemli olan amaca giderken yoksa amaca ulaşmış olmak mı ya da ulaştığın noktada konakta kalabilmek mi? Amaca giden yolda olmaksa şayet amaç, asla ulaşılamayan bir büyüme yolculuğudur bu. Yol senin adımların ölçüsünde uzar, ta ki sen yolun kendisi olana kadar.

Amaca ulaşmaksa sayet amaç; tüketir kendisini gerçekleştirerek, elde avuçta geleceğe dair bir şey bırakmaz sana, kendisini tüketir ve yok olur sanki hiç var olmamışçasına. Amaçta konaklamaksa şayet amaç, sonsuzluğu sunar önüne, amacın kendisi olursun.

Kilidin amacı amacın kendisi olmak. Benimki ise yol olmak: Kilidi açacak bir anahtar bulmak. Anahtar sadece kapıyı değil, benim içimi de açacak. Katman katman açılan bir gonca gül gibi bütün yapraklarım dökülünce ve kalınca sapın bağında özüm, kendimi de bulmuş olacağım tamamen.

Açılan her yaprakta biraz daha tanıyarak ruhumu, yolumu bulacağım. Koptukça her yaprak yenisi yeşerecek alttan.